Προβολή δεύτερη: "Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση"

Έτος παραγωγής: 1971
Σκηνοθεσία: Ντίνος Κατσουρίδης
Σενάριο: Ντίνος Κατσουρίδης, Ασημάκης Γιαλαμάς
Πρωταγωνιστούν: Θανάσης Βέγγος, Έφη Ροδίτη, Κατερίνα Γώγου
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Διάρκεια: 85'
Διακρίσεις: Βραβείο καλύτερης ταινίας, σεναρίου και α΄ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.

Σχόλιο: Χωρίς να θέλω να γίνω υπερβολικός θα πω πως κατά την ταπεινή μου (ταπεινότατη) άποψη, αυτή η ταινία είναι μια από τις δέκα καλύτερες ελληνικές όλων των εποχών (διάφοροι γνωστοί ελλαδίτες κριτικοί την έχουν χαρακτηρίσει ως την καλύτερη ελληνική ταινία που γυρίστηκε ποτέ...).
Επίσης κάτι που ελάχιστοι ελληνοκύπριοι γνωρίζουν: ο Ντίνος Κατσουρίδης είναι συμπατριώτης μας...
Πραγματικά ζηλεύω όσους πρόκειται να την δουν για πρώτη φορά. Διότι δεν πρόκειται να ξεχάσω τα συναισθήματα που μου προκάλεσε η δική μου πρώτη θέαση και ανάγνωση της ταινίας...

Αγαπημένες ταινίες: Fight Club

Fight Club (1999)

του David Fincher

με τους Edward Norton, Brad Pitt, Helena Bonham Carter, Meat Loaf

Αριστούργημα; Εξαιρετική; Ανεπανάληπτη; Μοναδική; Σίγουρα. Και κάτι παραπάνω θα έλεγα. Με το που μαυρίζει η οθόνη και πέφτουν οι τίτλοι του τέλους, ασυναίσθητα πατάς στο τηλεχειριστήριο την παύση κι αμέσως μετά την έναρξη. Και το εφιαλτικό ταξίδι ξαναρχίζει...

Τι να πρωτογράψω για το φιλμ αυτό; Ό,τι κι αν πει κανείς είναι λίγο, ελάχιστο, διότι όπως είπε κι ο ίδιος ο δημιουργός του, το fight club έμελλε να γίνει προπομπός για αλλαγές στα αμερικανικά ήθη. Δεν είναι τυχαίο πως την τελευταία δεκαετία η αστυνομία ανακαλύπτει συνεχώς διάφορα τέτοια clubs σε όλη την Αμερική, όπως και διάφορους ‘περιθωριακούς’ που ονειρεύονται να ανατινάξουν την τράπεζα ή το starbucks της γειτονιάς τους.

Ο ανώνυμος αφηγητής (Edward Norton) υποφέρει από αϋπνίες και ψάχνει την γιατρειά σε συναντήσεις προβληματικών ανθρώπων. Όλα θα αλλάξουν μόλις γνωρίσει τον μυστηριώδη Tyler Durden, ο οποίος θα τον πείσει να δημιουργήσουν το fight club, ένα μέρος όπου οι άνθρωποι θα παλεύουν για να εκτονώνονται. Η κατάσταση βέβαια θα περιπλεχτεί, τα πράγματα θα ξεφύγουν και το τέλος θα είναι για τον θεατή ένα ηλεκτροσόκ εκατομμυρίων βολτ...

Οι Νόρτον και Πιτ παίζουν τους μεγαλύτερους ρόλους της καριέρας τους, πλαισιωμένοι από την γλυκύτατη Helena Bonham Carter αλλά και τον Meat Loaf, τον θρυλικό τραγουδιστή της ροκ σ’ έναν ρόλο έκπληξη. Αρκετά είπα όμως. Άλλωστε ο πρώτος κανονισμός του fight club λέει πως ποτέ δεν μιλάς για το fight club…

The killing room

του Jonathan Liebesman

«...το να ρίχνεις στην μάχη μερικούς άντρες που κρατούν

την αμερικάνικη σημαία δεν είναι αρκετό. Πρέπει

να προσαρμοστούμε και να πολεμήσουμε την φωτιά

με την φωτιά. Πλέον δεν υπάρχουν όρια».

Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Κορέα πολλοί αιχμάλωτοι αμερικανοί στρατιώτες υπέστησαν βασανιστήρια – πρωτοφανή για την εποχή- που στόχευαν στην πλύση εγκεφάλου και στον νοητικό έλεγχο. Οι εμπνευστές ήταν σοβιετικοί και αυτό έδωσε την δικαιολογία στους αμερικανούς να αρχίσουν και οι ίδιοι πειράματα τέτοιου είδους, με μια μικρή διαφοροποίηση βέβαια: τα αντικείμενα των πειραμάτων ήταν πολίτες των ΗΠΑ.

Το απόρρητο αυτό πρόγραμμα της CIA ονομάστηκε MK ULTRA και σε αυτό εργάστηκαν επίσης μερικοί ναζιστές επιστήμονες που βρήκαν άσυλο στην Αμερική μετά το τέλος του Β΄ Π.Π. (είναι η γνωστή επιχείρηση paperclip, η οποία αποτέλεσε βασικό θέμα ενός επεισοδίου της δημοφιλούς σειράς x-files, ένα από τα καλύτερα κατά την δική μου άποψη). Στόχος του προγράμματος αυτού ήταν η εξερεύνηση του ανθρώπινου μυαλού και ο έλεγχος του εγκεφάλου και των συναισθημάτων με την χρήση ψυχοτρόπων ουσιών (κυρίως μέσω του LSD), ηλεκτροσόκ και βασανιστηρίων. Το 1975 το Κογκρέσο αποκάλυψε το πρόγραμμα αυτό αλλά οι απόρρητοι φάκελοι είχαν ήδη καταστραφεί. Ο σκηνοθέτης υπαινίσσεται στους εναρκτήριους τίτλους της ταινίας πως από τη στιγμή που δεν υπάρχουν στοιχεία, το πρόγραμμα ίσως να συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Τρεις άντρες και μια γυναίκα δηλώνουν εθελοντές σε μια ψυχολογική έρευνα υπό την μορφή συμπλήρωσης ερωτηματολογίων. Οι εντελώς ανόμοιοι μεταξύ τους χαρακτήρες θα κληθούν να συνεργαστούν προκειμένου να επιβιώσουν, όταν πλέον τα παραπετάσματα θα τραβηχτούν για να φανερωθεί η φρικτή αλήθεια.

Ο Liebesman δημιούργησε μια αρκετά κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που όμοιά της ο θεατής δεν ξαναείδε στην οθόνη. Το λευκό δωμάτιο – φυλακή όπου διαδραματίζεται η ιστορία, σε κάνει να πιστεύεις πως πρόκειται περισσότερο για ένα θεατρικό έργο, παρά για κινηματογράφο. Καθώς προχωρά η ώρα αντί να λύσεις τις αμέτρητες απορίες που σου δημιουργούνται, μπαίνεις ολοένα και πιο βαθιά σ’ έναν κόσμο παραλογισμού που κρατά τα συναισθήματα ημιτελή και ανολοκλήρωτα, αφού όλα ανατρέπονται διαρκώς. Ερωτήματα όπως τι είναι ο πατριωτισμός και μέχρι πού μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο μυαλό, μένουν μοιραία αναπάντητα. Οι παρατηρητές του πειράματος αυτού θα φτάσουν μέχρι το τέρμα, άλλοι με το στομάχι σφιγμένο και με χιλιάδες ερωτηματικά να τους βασανίζουν, άλλοι χαρούμενοι για την επιτυχία. Μια επιτυχία όμως την οποία τα «πειραματόζωα» αποκωδικοποιούν ως εφιάλτη και θα την πληρώσουν ακριβά.

Ο ανερχόμενος Liebesman παραμέρισε προσωρινά τις ταινίες τρόμου που τόσο του αρέσουν να γυρίζει (Texas chainsaw massacre, Darkness Falls) για να δημιουργήσει ένα πολιτικό θρίλερ, από τα καλύτερα της τελευταίας πενταετίας. Οι ιστορικές αναφορές στην αρχή του φιλμ δημιουργούν την εντύπωση στον θεατή πως αυτό που πρόκειται να παρακολουθήσει είναι πέρα για πέρα αληθινό (κάτι που όντως είναι πιθανό να συμβαίνει...). Η ταινία σνόμπαρε το λαμπερό Χόλιγουντ αφού παρουσιάστηκε στο Sundance. Ο Timothy Hutton εξαιρετικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο (ίσως ένας από τους πιο αδικημένους ηθοποιούς, αφού κυρίως παίζει σε τηλεοπτικές σειρές), όπως επίσης και ο Σουηδός Peter Stormare, τον οποίο θυμόμαστε από το Fargo των Coen και βεβαίως από την δημοφιλέστατη σειρά Prison Break στον ρόλο του Abruzzi.

Θεατές και κριτικοί μίλησαν για μια ταινία που μοιάζει με το Saw, κάτι το οποίο δεν με βρίσκει σύμφωνο, αφού λείπουν τα λουτρά αίματος, όπως επίσης και η πολιτική χροιά που κυριαρχεί στο The killing room. Περισσότερο θα έλεγα μου θύμισε το The Osterman Weekend του Πέκινπα.

Προβολή πρώτη: "Η φανέλα με το 9"

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ προσωπικά έχω σαν αγαπημένη συνήθεια το βραδάκι πριν να κοιμηθώ, να βλέπω μια ταινία. Με αυτό το σκεπτικό αποφάσισα που και που να "ανεβάζω" στην ιστοσελίδα μου ελληνικές ταινίες επιλεγμένες προσωπικά από εμένα.

Ελληνικές ταινίες μπορεί πλέον ο οποιοσδήποτε να βρει στο διαδίκτυο. Όμως λόγω του ότι οι περισσότεροι σινεφίλ στην Κύπρο δεν παρακολουθούν τον ελληνικό κινηματογράφο (και ασφαλώς δεν μιλάω για τον κινηματογράφο του 50, του 60 και του 70 - χωρίς προς Θεού να σημαίνει πως τον απορρίπτω) κυρίως της τελευταίας 20ετίας, θα διαλέγω εγώ για όποιον ενδιαφέρεται να εξερευνήσει συτή την terra incognita...

Πολύ θα ήθελα να ανέβαζα απευθείας τις ταινίες από την πλούσια προσωπική συλλογή μου, ή να παρέθετα συνδέσμους της rapidshare, αλλά με όλη αυτή την "αντι-πειρατική" υστερία και από τη στιγμή που υπογράφω επώνυμα, δεν θα ήταν σοφό εκ μέρους μου. Ας μην ξεχνούμε τι έπαθαν οι Σουηδοί της pirate bay, Peter Sunde, Fredrik Neij, Gottfrid Svartholm και Carl Lundström...

Γι΄αυτό λοιπόν θα βάζω την ταινία από τον καταπληκτικό ελλαδικό ιστότοπο greek-movies. Μπορείτε να μεγαλώσετε το πλαίσιο (full screen) πατώντας το προτελευταιο πλήκτρο κάτω δεξιά.

Πρώτη ταινία "Η φανέλα με το 9" του Παντελή Βούλγαρη. Καλές κινηματογραφικές βραδιές!

Υ.γ. Μόλις αρχίσει η ταινία, πατήστε την παύση και περιμένετε 2-3 λεπτά, ώστε το ποσοστό "φόρτωσης" να προπορεύεται πάντοτε και να μην "κολλάει".
Υ.γ.2 Σε μερικούς υπολογιστές, λόγω ρυθμίσεων, πιθανόν η ταινία να μην μπορεί να εμφανιστεί. Σε αυτή την περίπτωση πατήστε εδώ.

Τι περιμένουμε να δούμε το φθινόπωρο

Ακαδημία Πλάτωνος, του Φίλιππου Τσίτου

Η ταινία σάρωσε στο φεστιβάλ του Λοκάρνο (βραβείο καλύτερης ερμηνείας στον Αντώνη Καφετζόπουλο, βραβείο οικουμενικότητας και βραβείο νεότητας). Τώρα στην Κύπρο, άγνωστο αν θα καταφέρουμε να την δούμε... στην Ελλάδα κάνει πρεμιέρα στις 26 Σεπτεμβρίου, στις «Νύχτες Πρεμιέρας».

Το κακό στην εποχή των ηρώων, των αδερφών Νούσια

Όσοι είδαν το «Κακό», την πρώτη τους ταινία, ξέρουν ήδη τι πρόκειται να παρακολουθήσουν. Μια ελληνική ταινία με... ζόμπι (!) αλλά αυτή τη φορά στην Αρχαία Ελλάδα. Ο George Romero στην ελληνική εκδοχή του!

The white ribbon, του Μίκαελ Χάνεκε.

Ο σκηνοθέτης των ταινιών "Funny Games", "Η ώρα του λύκου" και "Κρυμμένος", επιστρέφει με ένα φιλμ που στις Κάννες πήρε τον χρυσό φοίνικα.

Harry Brown, του Daniel Barber

Η επιστροφή του γερόλυκου Michael Caine, σε έναν ρόλο που μοιάζει με τον Dirty Harry.

Away we go, του Sam Mendes

... επειδή αγαπήσαμε το American Beauty.

A serious man, των αδερφών Coen

Τα τρομερά αδέρφια επιστρέφουν με ακόμη μια μαύρη κωμωδία

Awaydays, του Stephen Graham

Ακόμη μια αγγλική ταινία για τον χουλιγκανισμό, στα χνάρια του Football Factory και του Green street hooligan.

Rage, της Sully Potter

Είπαν πως η ταινία δημιούργησε ένα νέο είδος σινεμά, το λεγόμενο «γυμνό σινεμά», κι αυτό γιατί περιλαμβάνει μονάχα πλάνα από συνεντεύξεις... κόστισε μόλις ένα εκατομμύριο δολάρια (...) και πρωταγωνιστούν οι Jude Law και Steve Buscemi.

Chevolution, του Luis Lopez

Ένα ντοκιμαντέρ για τις επιδράσεις στον πολιτισμό διαχρονικά του φαινομένου που ονομάζεται Che Guevara.